jueves 14 de abril de 2011
Cuando fuimos hermanos.
Por fin lo encuentro en Español. En estos dias de tantos ríos de tinta tirados con lo de la crisis y similar, en esta época de liberalismo salvaje, donde se mercadea con supuestos adolescentes sin pudor para obtener una efímera gloria de unos minutos, para satisfacer egos, o para ganar unos duros, y donde nuestros valores de comportamiento los marca un adolescente idiotizado y una famosa por tocarle la chorra a un torero, no esta de mas ver una reflexión de un tipo que ha estado en lo más alto del profesionalismo, y en lo más miserable de la razón humana, una guerra civil.
Son estos tiempos de integrismos, independentismos, radicalismos y discursos políticos oportunistas y manipuladores. Estamos de pleno en la dictadura del capital, donde un presidente de banco entra en el palacio de la moncloa a decirle a un presidente de gobierno qué es lo que tiene que hacer. Y en estos tiempos, a nosotros, los que nos dedicamos (sin mas pretensiones, que diría Rafa Monclova) a entrenar a unos chicos y enseñarles baloncesto, y lo mucho que significan cosas como la amistad, el esfuerzo, el colectivo y todo eso que ya sabéis, encoge el corazón ver lo que las decisiones tomadas a miles de kilómetros pueden hacer con las vidas de hombres, que un dia fueron amigos, y que no saben por qué ahora son enemigos. Y lo peor de todo, ya nunca lo podrán saber.
Para ver con tiempo, y para echarle una pensada. Sobre todo, los más jovénes.
PD: En la página donde saqué el video, tenéis las seis partes. La última a más de uno le provocará una lagrimilla, que evidentemente, negaremos. Faltaría mas.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Pois a min non me importa dicir que me caeron bagoas, estes xogadores foron os meus idolos da infancia e creo que son xunto con outros yugoslavos ilustres un exemploa seguir por todos nos. Traballo e mais traballo pola ilusión de xogar o baloncesto.
ResponderSuprimirDrazen foi e segue sendo o mellor xogador de europa e un dos grandes do mundo, pero cada vexo o escoito algo del sempre fai referencia a capacidade de auto superación.
Cada vez vese con mais rareza o xogador con capacidade de autocritica e autoadestramento.
Os anos 90 foron convulsos coa guerra dos Valcans e a de Irak. Pora aquel momento eu estaba no exercito e movilizados como reten. E estabamos acojonados, como poderian estar millons de persoas inmersos naquelas guerras sen sentido.
Non deixes de falar cos teus verdadeiros amigos e familiares porque quizais cando o queiras facer xa é demasiado tarde.
Cada dia digolle os meus achegados, que os quero, nunca é suficiente.
javi cotelo
Gracias por tu reflexión y por el link. He disfrutado mucho viéndolo. Un saludo
ResponderSuprimirTimi
Conocía la historia, pero no el documento; me ha traído muchos y muy buenos buenos recuerdos de tardes viendo el baloncesto europeo de aquellos años. Y también me ha removido la conciencia, que nunca está de más. Gracias.
ResponderSuprimir